Poziom hałasu generowany przez pracujące urządzenie, wyrażany w decybelach (dB(A)). Parametr ten określa głośność wentylatora z perspektywy użytkownika, najczęściej na podstawie pomiaru z odległości 3 metrów.

Element zewnętrzny instalacji, przez który świeże powietrze jest zasysane do wnętrza systemu wentylacyjnego. Wyposażony w siatkę chroniącą przed liśćmi, opadami i zwierzętami.

Element wymienny stosowany w centralach i rekuperatorach. Oczyszcza powietrze nawiewane z kurzu, pyłków, smogu (filtry dokładne) lub chroni same urządzenia przed zanieczyszczeniem (filtry zgrubne).

Układ automatyki sterujący pracą wentylatora na podstawie poziomu wilgotności powietrza w pomieszczeniu. Urządzenie włącza się samoczynnie, gdy wilgotność przekroczy zadany próg (np. 60%), i wyłącza po jej spadku.

Elastyczna rura wentylacyjna (często izolowana termicznie i akustycznie), ułatwiająca prowadzenie instalacji w trudno dostępnych miejscach oraz redukująca drgania przenoszone z urządzeń.

Dwucyfrowe oznaczenie stopnia ochrony obudowy przed wnikaniem ciał stałych (pierwsza cyfra) oraz wody (druga cyfra). W pomieszczeniach wilgotnych, takich jak łazienki, wymagane są urządzenia o podwyższonej klasie (np. IPX4).

Estetyczne zakończenie kanału wentylacyjnego, najczęściej stosowane w systemach grawitacyjnych. Zabezpiecza otwór przed wnikaniem większych zanieczyszczeń lub owadów (jeśli posiada siatkę).

Element przejściowy o określonej średnicy (np. 100 mm, 125 mm, 150 mm), umożliwiający szczelne połączenie wentylatora z przewodem wentylacyjnym.

Zaawansowany typ łożyska stosowany w silnikach wentylatorów premium. Zapewnia dłuższą żywotność (nawet do 30 000 godzin pracy), cichszą eksploatację oraz możliwość montażu urządzenia w dowolnej pozycji (zarówno na ścianie, jak i na suficie).

Standardowe, ekonomiczne rozwiązanie dedykowane głównie do wentylatorów montowanych wyłącznie w pozycji pionowej (na ścianie). Charakteryzuje się krótszym czasem bezawaryjnej pracy w porównaniu do wersji kulkowych.

Ilość energii elektrycznej zużywana przez silnik wentylatora podczas pracy, wyrażana w watach (W). Wskaźnik ten wpływa bezpośrednio na koszty eksploatacji, co ma kluczowe znaczenie przy systemach pracujących w trybie ciągłym.

Sztywny element (okrągły lub prostokątny) wykonany z tworzywa sztucznego lub blachy ocynkowanej, służący do transportu powietrza wewnątrz instalacji wentylacyjnej.

Urządzenie elektroniczne umożliwiające manualną lub automatyczną zmianę prędkości obrotowej silnika wentylatora. Pozwala na dostosowanie wydajności przewietrzania do aktualnych potrzeb użytkowników.

Zaawansowany system wentylacji mechanicznej wyposażony w wymiennik ciepła. Urządzenie (rekuperator) pozwala na ogrzanie świeżego, chłodnego powietrza zewnętrznego za pomocą ciepła odzyskanego z powietrza usuwanego z budynku, co generuje znaczne oszczędności na ogrzewaniu.

Zdolność wentylatora do pokonywania oporów instalacji (tarcia w kanałach, obecności kolanek, filtrów czy anemostatów), wyrażana w paskalach (Pa). Wyższy spręż jest niezbędny w rozbudowanych systemach o długich ciągach przewodów.

System wymiany powietrza oparty na naturalnym zjawisku konwekcji, wynikającym z różnicy gęstości i temperatur powietrza ciepłego (wewnątrz) i zimnego (na zewnątrz). Powietrze usuwane jest przez pionowe kominy wentylacyjne. Skuteczność tego rozwiązania zależy całkowicie od warunków atmosferycznych.

Połączenie działania wentylacji grawitacyjnej i mechanicznej. System działa naturalnie, kiedy pozwalają na to warunki pogodowe, natomiast w przypadku braku ciągu kominowego automatycznie uruchamiają się niskonapięciowe nasady mechaniczne.

System, w którym ruch powietrza jest wymuszony przez urządzenia mechaniczne (wentylatory). Zapewnia pełną kontrolę nad ilością powietrza nawiewanego i wywiewanego z pomieszczeń, niezależnie od pogody za oknem.

Urządzenie montowane na zakończeniach pionów wentylacyjnych na dachu budynku. Służy do wyciągania powietrza z pomieszczeń i wyrzucania go na zewnątrz, charakteryzując się wysoką odpornością na czynniki atmosferyczne.

Urządzenie przystosowane do montażu bezpośrednio wewnątrz ciągów (kanałów) wentylacyjnych. Stosuje się go w celu wzmocnienia ciągu powietrza na długich dystansach lub w systemach wielopomieszczeniowych.

Małogabarytowy wentylator ścienny lub sufitowy, przeznaczony do szybkiego usuwania wilgoci oraz nieprzyjemnych zapachów z pomieszczeń sanitarnych. Często wyposażany w automatykę (czujniki wilgoci, timery).

Urządzenie, w którym przepływ powietrza odbywa się wzdłuż osi obrotu wirnika. Charakteryzuje się dużą wydajnością przy stosunkowo niskim oporze instalacji. Najczęściej spotykany w wersjach ściennych i łazienkowych.

Model, w którym powietrze zmienia kierunek przepływu o 90 stopni względem osi wirnika (przepływ prostopadły). Konstrukcja ta pozwala na generowanie wysokiego ciśnienia, co czyni go idealnym do rozbudowanych, długich sieci kanałów wentylacyjnych.

Solidne urządzenie o wysokiej wydajności i wzmocnionej konstrukcji, przeznaczone do pracy ciągłej w trudnych warunkach (hale produkcyjne, magazyny, warsztaty). Przystosowane do usuwania zanieczyszczonego, zapylonego lub gorącego powietrza.

Ilość powietrza, jaką urządzenie jest w stanie przetłoczyć w określonym czasie, wyrażana najczęściej w metrach sześciennych na godzinę (m3/h). Dobór odpowiedniej wydajności zależy od kubatury pomieszczenia oraz wymaganej częstotliwości wymiany powietrza.

Funkcja opóźnienia czasowego. Pozwala na działanie wentylatora przez określony czas (np. od 2 do 30 minut) po wyłączeniu go głównym włącznikiem (np. po opuszczeniu łazienki).

Zewnętrzne zakończenie instalacji wentylacyjnej, przez które zużyte powietrze z budynku jest usuwane do atmosfery. Konstrukcja zapobiega zacinaniu deszczu do wnętrza kanału.

Element montowany za wentylatorem, który pozwala na przepływ powietrza tylko w jednym kierunku. Zapobiega powstawaniu ciągu wstecznego, czyli cofaniu się zimnego powietrza z zewnątrz do wnętrza pomieszczenia, gdy wentylator jest wyłączony.